Kush paska frikë nga muzika shqiptare?
Keni të drejtë, tingëllon e rreme, imagjinare, për të mos thënë e lojtur. Por mua, se ç’më hypi në kokë të kuptoja se përse në një nga shtetet Amerikane ku jetoj, në baret me muzikë ballkanase, muzika shqiptare diskriminohet.
Këtë se vë re vetëm unë, zhgënjimi kalon mes të gjithë miqve shqiptarë, madje shpesh s’e fshehim:
“Sikur te na vinin edhe një muzikë shqiptare!”. E përse jo. Në të gjitha baret ballkanase do të gjesh patjetër muzikë serbe, greke, bullgare, turke, etj. etj., vetëm shqiptare jo. E ne shqiptarët, duket sikur kuptojmë diçka të fshehtë në heshtje. Nuk na duan!!!
E një fundjavë, një student shqiptar kishte ditëlindjen e vendosëm ta festonim në një bar grek. Ai kishte biseduar me pronarët dhe DJ-të grekë të vinin disa këngë shqiptare, përderisa ne ishim klientë të rregullt, e përderisa lokali e kishte emrin “Muzikë Ballkanase”. Ata pranuan. Mirëpo, beseshkalët, kur erdhi mbrëmja, bënë sikur s’kuptuan. Jo! E pamundur të jejohet muzika shqiptare!!!.

Shqiptarët, fyhen rëndë, edhe e ndajnë me njëri-tjetrin indinjatën:

“Ne kërcejmë pa teklif edhe këngët serbe! Në Tiranë kudo i gjen. Ç’kanë me muzikën tonë?”.

E unë, po mendoja e po mendoja por asgjë s’nxora në dritë. Absurde! Mos kanë frikë nga muzika shqiptare? Miqtë e mi, si thoni ju?

Fshati ynë mbahej për vashat e hirshme, por s’i Rukija s’kishte bërë vaki. Ajo të shastiste në vend nga bukuria e bekuar. Zakonisht, në katundin tonë, lindnin brune, Rukija jo vetëm ishte bjonde, por flokët e saj ishin rritur të shëndetshme e të shndritshme si bisht kali, po nga ata bishtat e kuajve Ilirë ama, thonë që rraca e tyre ishte shuar por njerëzia nuk e dinte se mu në fshatin tonë, mu në rrëzë të katër maleve që e rrethonin ngado, ata kishin gjetur strehim. Deri në fund të shpinës i kishte Rukija flokët se nuk i priste asnjëherë. Flokë të atillë s’kishte parë dynjaja me sy. Thonë që shtriga e fshatit çfarë s’i kishte premtuar në këmbim të flokëve, bile shpesh kishte tentuar t’ia këpuste disa fije kur ishte e vogël, por nëna e Rukijes i kishte marrë masat, përderisa shtrigën e kishte karshi, ajo kishte vajtur tek më i madhi i Dervishëve, që jetonte i vetëm, tre ditë larg fshatit tonë, në Kryqëzimin e Gazepeve, ai shpërthente malet e jo më magjinë e shtrigës tonë! I kishte përgatitur Rukijes një varëse me ca gurë të rëndë që ajo nuk i hiqte kurrë nga qafa. Unë me thënë të drejtën e kisha shumë zili Rukijen, për varësen por edhe për flokët, se edhe unë flokë dielli kisha, por jo aq të gjatë e të bukur, si një bisht kali të rracës Ilire. Sa herë kalonte Rukija, unë e fiksoja me sy edhe vrapoja t’ia prekja flokët. Ajo më linte t’ia lëmoja a t’ia thurja gërsheta e më thoshte, për të satën herë, të mos merakosesha se edhe mua një ditë do të më rriteshin flokët e do më bëheshin si të sajat. Por sonte nuk do të të tregoj për historinë e flokëve të Rukijes, duhet të përgatitem mirë për atë histori, të më vijë një shenjë nga shumë larg, sonte m’u kujtua ftoi i harlisur, e kisha harruar krejt, por do ti që më erdhi një si aromë ftonjsh të pjekur kur po mbyllja portën, duhet të vinte medoemos nga fshatrat pas maleve të djegura, edhe teksa po shijoja atë aromë të vjetër, m’u shfaq Rukija me hirshmërinë e saj.

(more…)

Puna vullnetare vlerësohet jashtëzakonisht shumë në vendet e zhvilluara. Kjo dihet mirë nga emigrantët shqiptarë, ndërsa në Shqipëri s’do të të shkonte mendja dhe aq shumë se në vendet kapitaliste njerëzit paskan nge akoma të bëjnë punë vullnetare.

(more…)

Në universitetin e Washingtonit, ashtu si dhe në universitetet e tjera të Amerikës që kam vizituar, më ka bërë shumë përshtypje një fenomen amerikan. Fenomeni në fjalë ka të bëjë me tolerancën fetare. Brenda universitetit, sidomos në qendrën e tij, domethënë aty ku ka më shumë studentë, do të shohësh se s’bën disa syre njerëzish, me kartona, pa kartona, me mikrofon, pa mikrofona, që ulërasin me një tërbim të paparë. Në fillim e kupton se e kanë me mëkatarët, ata që akoma nuk i janë bashkuar fesë së tyre, mirëpo ajo që s’kupton është strategjia e tyre, e cila ka të bëjë me një të folur fyese, negative, gënjeshtrash, sharjesh, kërcënimesh…

Kur isha fëmijë, në një fshat të veriut , mbiu krejt papandehur një delegacion amerikan fetar. Do të shfaqnin ngjalljen e Krishtit në fshatin tonë, edhe pastaj do të flisnin për dhjetë ditë rrejsht me fshatarët e pafe, të cilët do ta kuptonin më në fund se i priste ferri. Shtatë prej tyre bujtën gjithë kohën tek kulla jonë. Mbaj mend, një mesditë, më patën rrethuar të tërë edhe m’numëronin të tyret, në gjuhën shqipe. Nuk më kujtohen ato që më thonin por di që isha prishaqejfur sa më s’ka, dhe gati sa s’më dilnin lotët, në ato momente qe futur gjyshja, e cila, si duket pati kuptuar gjithçka:

(more…)

Dikush tha: nuk mund të vriten fëmijët! Turma u përgjigj: e përse jo?
Dikushi e mbylli gojën. Interesante m’u duk!

Pa shih! Ekrani i paska vënë syzet e plazhit. Raporton: “Kanalet me ujra të zeza,
U ngjajnë zorrëve me malarie.” Nënë Tereza nuk ka si të ngrihet nga varri!
E përse Zoti nuk dërgon dikë tjetër të merret me to?

Tani, operacionet plastike, pas vizatimit me laps të zi, shihen nëpër palestra.
Aty djersitet, por dhjami është tejet i rëndë, tamam si fashat e përgjakura.
Fundi i fundit, estetika gjithmonë njerëzit i ka stërmunduar,
Ata nuk munden ta asgjësojnë shikimin… kjo s’do të shpjeguar!

A nuk fluturoi? Ai avioni i teknologjisë së fundit, ushtarakisht,
Mbi kokat e një fisi të vjetër indigjenësh brazilian, bota tha: ja origjina!
Bota harroi se origjina u përpjek me përbindëshin fluturues,
Gjumi përfundimisht iu tjetërsua!

Kurse, poetët e rinj, të plakur kaq shpejt, gjithmonë anojnë nga qytetërimi,
E përqafojnë, e mallkojnë, kurrë nuk thonë lamtumirë, as ata që vetvriten.
Unë prapë s’e kuptova kush quhet i qytetruar e kush i paqytetruar.

Thonë, një vajzë e vogël, ka kohë tashmë, i shfaqet çdo të gjalli në trotuar,
Me një rryp të verdhë në dorë, u bie disa deleve që s’lëvizin,
Ajo, nuk po e kupton se janë statuja, ajo nuk po e mbaron kurrë refrenin e saj,
Kjo po që është e bezdisshme, ndonëse s’ka lidhje me pyetjen time.

Po, më e bezdisshme se plakat binjake, të ngjitura në një trup, me flokë të kuqe,
Të lëshuara gjer në tokë, se kështu iu pëlqen më shumë turistëve.
Edhe fshatari i trashë nga Elbasani, u bë i famshëm se dhjetë kosheret e bletëve,
U zhvendosën mbi surratin e tij, pa e pickuar, as edhe një herë të vetme!
E habitshme, por jo dhe aq e habitshme…

Se tek ishujt e budistëve shkoi edhe Madona, doli shumë origjinale kënga e saj.
Unë kujtoja se kishte vajtur për të dëfryer, krejt gabim e kisha.
Gabim edhe kur u thashë studentëve Amerikanë: “Në djall vaftë Parisi i adhuruar!
Në djall kruasantet, Eifeli, moda e homo-trans-seksualëve, edhe Bonzhur-Bonsuar!”
Ata kujtuan se ishte humor Ballkanik, ndaj qeshën, pa u stërmunduar.

Si s’po kalon ora! Nga banja vjen gjithmonë era mut i thartuar,
Pse, vetëm nga banja? Por jemi mësuar.
Ja! Mbi bar, kanë ngulur nga një flamur të zi, për çdo amerikan të vdekur në Irak,
Sa bukur duket, të gjithë i nxorën aparatet, të gjithë fotografuan.
Por Iraku është kaq larg, kaq i pafat, si dikur të tjerë, ndaj le të jetë i duruar!

Edhe unë jam e duruar:
Nën derën e marrë me qera, një pusullë tjetër e shkalluar: “Lidhi macet! Janë tërbuar!”
S’kam mace, kjo është komshija e vetmuar, do të zihet, por jam e dërrmuar!

Sa kohë duhet për të kuptuar? E gjitha ishte drexë e shëruar,
Por e kruajtura s’paska të mbaruar, me kapakë breshkash është forcuar,
Më mirë sot të kisha munguar!

Foto: LMema

(more…)

Në këtë faqe, kam kënaqësinë të ndaj me lexuesin krijimtarinë time.

Le të shkojë ku të dojë, ia jap me zemër në dorë (siç i thonë andej nga anët e mia), kush ta kërkojë…

Veçse, e kam një të drejtë, e dua të më respektohet:

E drejta e autores!

Kjo do të thotë që asnjë shkrim këtu nuk mund të ndryshohet, pa pëlqimin e vetë autores

(as edhe 1 presje !)

…

Ju- falem-nderit!

edhe,

Mirutakofshim së shpejti në ëndrrën tonë të madhe:

Hyr!

Ta hapa zemrën sot

Krejtësisht…

Si lokja ime kur hapte avllinë

Cep më cep…

Si gjyshja e verbër kur më prekte sytë

Faqe më faqe…

Ta hapa zemrën sot

Çiltërsisht…

Që ti të hysh me pandrojtje, me pafrikë

Embëlsisht…

Si buzët e qullta te thithë e mëmës

Ta hapa zemrën sot

Qetësisht…

Që ti të mbytesh aty brenda duke qarë…

L. Mema

(more…)

Një grua vjen për vizitë
Në shtëpinë tonë pa trokit’

Një grua ulëret nga shkallët:
Erdha unë! Engjëll i përdalët!
Ku është mami? Afroju mickë!
Eja të t’puth! Të t’thith një çikë!

Dy buzët e qullta afrohen, si xhelate

Në faqet e imta, ngulen thellë në mish
Sa qimet e mjekrës t’ngritura si qafëpate
Fytin ma gudulisin, faqet m’i ndezin pishë

Mbyll sytë që puthja e qullët shpejt t’kalojë
Mbyll sytë që pështyma mbi faqe të avullojë
Mbyll sytë që ankthi nga nyjeshpirti të filtrojë

 Një grua vjen për vizitë, dhe unë s’fshihem dot
Nga buzëzezat, nga dhëmbëzitë

Foto: LM

(more…)