Kishte më shumë se një orë që rrinte e kërrusur mbi të. Në fillim ishte përkulur për ta marrë, për të vajtur në cepin e preferuar të ballkonit e për ta shtrënguar në gji ndërsa t’ia hidhte, si zakonisht, larg sytë horizontit, me një melankoli të paqtë. Këtë herë, nuk kishte mundur të hidhte një hap, akoma pa drejtuar kurrizin e kishte puthur, pastaj ishte përkulur sërish mbi të në një formë lutjeje e adhurimi, sikur të ishte Zoti.
Pulat tona, me thënë të drejtën, ishin ndryshe, dalloheshin nga të gjitha pulat e fshatit. Se ç’kishin disa ngjyra te qafa edhe tek bishti që të linin krejt pa mend, ato ngjyra ishin, do thuash ti, po jo, edhe ishin edhe s’ishin, se ç’kishin në atë kombinim një fërfëllimë që dridhte syrin e atij që dinte të shihte, po të shihte mirë ama! Edhe vezët ndryshe i bënin, me pika të ndryshme, me forma të çuditshme mbi lëvoren e bardhë edhe gjithmonë me dy të verdha, bile edhe me tre. Pulat na mbanin me të gjitha. Çdo mëngjes i merrja vezët e shkoja te Mirushja për t’i këmbyer me ato që na nevojiteshin nga ana ushqimore, zakonisht vaj, sheqer e kafe.
- Ashtu? … ndonjëherë dëgjoj muzikë me zë të lartë … më fal nëse të kam shqetësuar…
-Po jo ç’është ajo fjalë… Të kam falur…
- Hmm. Po vetëm jetoni.
- Vetëm. Ti?
- Vetëm dhe unë.
- Sa zhurmë që bën?
- Vërtetë? Sikur më fale…
- Të kam falur, mos e vrit mendjen po hë…
- Mirë s’do ta vras…
- Po sa mace ke?
- S’kam mace hiç!
- Unë kujtoja që kishe një tufë me mace.
- E ashtu kujtoje. S’kam mace… hiç!
- Po pse i lë të ngjiten tek dritarja ime? S’më lënë fare të fle! Lëre po edhe hidhen.
- Hidhen?
- Po. Kërcejnë në ajër, nga dyshemeja, bëjnë zhurmë…
- Macet…
- Macet…
- Eëë, domethënë macet e bëkan zhurmën, macet hidhen…
- E pra! Macet e tua!
- Do t’u them të mos hidhen!
- U kam thënë dhe unë, s’marrin vesh!
- Do t’u them dhe unë!
- Kujt?
- Maceve pra!
- Pse ke mace? Ti the që s’kishe mace!
- Mbase kam. Ku i dihet. Pse mos të kem…
- Atë thashë dhe unë, të gjithë kanë mace…
- Kur kanë të gjithë, pse ankohesh vetëm për macet e mia?
- Macet e tua janë grindavece.
- Shumë grindavece…
- Hidhen mbi dyshemenë time!
- Edhe nën tavanin tim…
- Më frikësojnë kur bëj dush! Kam frikë se do më vrasin…
- Macet e mia? Unë s’kam frikë nga ato. Kam frikë se mos më vret ti.
- Në fakt duhet të kesh…
- Po pse, te ka shkuar ndonjëherë në mendje të më vrasësh vërtetë?
- Macet e tua. Po s’i gjeta ato, ti e ke fajin.
- Në fakt ato fshihen gjithmonë, janë hileqare shumë…
- Po merru me to, macet e tua janë!
- Ou! Po unë s’kam mace mi dreq! Merr vesh ti! Ti qenke çmendur fare!
- Mos ma ngre zërin në shtëpinë time, kineze e qelbur!
- Moj, amerikane e lojtur, merr vesh që s’kam mace! S’jam as kineze!
- I ke prerë! I ke ngrënë macet. Të kam parë.
U ngrita në këmbë të ikja, rrëmbeva shishen e verës, e pahapur akoma. Kur ajo m’u afrua, më bllokoi portën duke më uluritur në surrat:
-I ke vrarë macet! I ke ngrënë! E çmendur!
S’di ç’dreq më hypi, i gjuajta me shishe në kokë, me sa fuqi kisha . E kishte mbushur kupën! Pastaj s’di ç’ndodhi. Këta thonë kam lojtur. Më kanë mbyllur këtu. Këtu ku ka vetëm mace. Mace që më hanë! Lidhi macet e tua… o Dreq Dreqi!
