Gruaja me të zeza, shkon çalë-çalë. Rruga i shkapërderdhet nën hapa.

“Mu hiq sysh! Mu hiq sysh! Hiqmu sysh!” - I bërtiti ajo tri herë, një shejtani që kishte mbuluar sytë me një send fort të çuditshëm. Fotografi e ndiqte plakën hap pas hapi e rruga nuk i shkapërderdhej nën hapat e saj.

Barra e rënde s’e kish zakon me e lënduar plakën por një grremç i ishte ngulur mes dy shpatullave e ajo tash mezi po merrte frymë. Dhe ky shejtan që po e ndiqte. Me at send të përbindshëm në sy. Of! Of! Of! Psherëtiu plaka tri herë. Si e kish zakon. E shkarkoi barrën. I ngriti sytë nga qielli. Iu duk se i thirri vajza e re. Prapë ish’ mbyllur në një dhomë me mure të leshta. Lëkura deshësh, me brirë të hijshëm ku vareshin vargje specash djegës i ngjallën aromat e lotëve. Plaka harroi për një çast. Se ajo s’ish… jo s’ish… a ish? E i bërtiti asaj me britmë të madhe: “Eja këtu moj nanë! S’ka Dritë! S’ka dritë aty tek ti! Delet e zeza i kemi prerë këtu! Mos ke mo frikë! Jo! Hiç mos ki frikë!”

Hija e fotografit u përkul mbi avlli. “Ç’po kërkon prapë shejtani? Hiqmu sysh!” - i uluriti plaka, këtë herë, me dështime të përthyeme gjelash.

E fotografi u largua në kulm kënaqësie e rruga nuk i shkapërderdhej nën piskamat e plakës që lumturonin qiellin e vajzës së re.

Hapat i hodhi mbrapsht me dhimbje sot. Ditën deshi ta përshëndesë me fishkëllimën e vjetër por iu thye befasisht mu në mes: krrau… krrau… krrau… si një plep gjatosh e krenar për kalbësinë e brendshme që e deshi të vrarë. Sa shumë deshi të jetonte sot, se deshi ta vishte këtë ditë me shpirtin e saj të mbarë. Të kujtonte nga vinte e ku do të shkonte, se ajo nuk i përkiste këtij pështjellimi të përdhosur, keqkuptimi nuk ishte më lojë e si shumë po e vononte. E pafuqishme ndjente kaq dhimbshëm dobësinë e saj të lindur ndaj vrullit të brendshëm që e kishte marrë përdore për të bërë një jetë të arratisur sipas epshit të atij truri, makineri e fshehur, e panjohur, që e dominonte, që e zotëronte, që e shkatërronte teksa e lajkatonte e nga i veti fron drejt të panjohurës e ftonte. Sytë i nguliti në shumë detaje sot, me përgjërim u lut për diçka më të fuqishme, mbinjerëzore, ta ndihmonte të ishte në të gjithë cepat e shumëkëndshit pamor dhe i quajti ‘shenja kontaktesh’, ashtu siç e kishin mësuar thinjoshet e dikurshme tek ‘Gurra e Shterrueshme’. Në radhë u fut, si gjithmonë e padurueshme.

(more…)

Eh! Dyzet e teta. Fushata.. Mjaft kishim rezistuar. Na mundën…E kisha ndjerë humbjen tonë, që kur therëm demat.Kishim gëzuar nja dy dema, po ç’dema se! Të kënaqej syri! Dema nga rracë e vjetër dhe e huaj. Sa u kishte hije kur lëronin arat. I gjithë fshati na i kishte zili. I ruanim mirë ama. Por, po e prisnim murtajën e zezë të na vinte dhe e biseduam, më mirë ne se ata, t’i hanim atë vit gjatë dimrit, përndryshe do i merrte kooperativa siç kishte bërë gati në të gjithë Shqipërinë. Ne ishim të fundit në listën e zezë e po na afroheshin gjithnjë e më shumë, ndonëse po rezistonim mesa mundeshim. (more…)

Janë të vuajtuar poetët, i stërmundon fatkeqësia e përbotshme. Jemi mësuar me vuajtjen, çmendurinë e tyre e tashmë e duam, e ndjellim, e kërkojme, le të sakrifikohen poetët për ne, madje le të vdesin më mirë të rinj sesa të rrojnë e të prishin famën. Le të zhduken poetët! Kemi të shkuarit, na mjaftojnë (e nëse një popull s’i pati kurrë, le të huajë nga të tjerët se Koha ia masakroi të vetët)! S’ka sukses për të rinjtë! Më mirë të heshtin! E thëna është stërthënë, e ndjera është stërndjerë. Le të sakrifikohen në asgjësimin e tyre se të Lavdishmit i vunë vulën gjuhës, e shkarkuan nga një barrë e rëndë e i thanë : “Ti je një hiç! Ti s’mundesh më se Qielli është boshatisur!”. Edhe Migjeni duhet ta mbyllte të shkretën, Qielli kishte kohë që ishte boshatisur e ai po përsëriste një klishe, nga shtrati i vdekjes: “Përditë përndojnë zotat/ dhe rrëshqasin trajtat e tyre mbi vjet dhe shekuj”. 

Por, të çmendurit, të krisurit, ata që e kanë humbur fillin, ata të pagjumët në spitalet e errëta, i hedhin ndonjë shikim qiellit e kolliten të trishtuar se nuk arrijnë dot ta shohin boshatisjen e qiellit. Një plakë e tejmoshuar, nga biruca e burgut ku kishte përfunduar, qeshi, edhe ajo, krejt pa kuptim, e lumturuar. Një lumturi e pakrahasuar sepse nuk mundeshin sytë e trishtuar të strukeshin në atë buzëqeshje, që e dashuruan.

Pikërisht, për atë Lumturi të Pakrahasuar që vetëm SHPIRTI   YT  e di,

Do t’i hedh  edhe unë sytë nga Qielli “i boshatisur” e do të qesh kështu me ty:

https://secure.filesanywhere.com/fs/v.aspx?v=896d66895f5e76a971a0

(Lumturi e Pakrahasuar – Poezi nga Laureta Mema)

Çdo kulture e brumosur ne kohera nga cilido popull i ketij rruzulli tokesor ka te drejte te gezoje e te mbreteroje denjesisht ne tavolinen e rrumbullaket perfaqesuese e te gjitha kulturave njerezore.

Keshtu thuhet me te drejte te dashur miq. Por tjeter thuhet e tjeter shkruhet ne histori. Se eshte e ditur qe gjthmone disa kultura jane privilegjuar e kane mbreteruar, kane dale si te themi ne krye te tavolines, e cila e ka shnderruar formen rrethore ne ate piramidale, e keto kryekultura as nuk kane denjuar t’u hedhin syte atyre nga fundi, e ec e merre vesh c’behej andej nga fillimi, nga mesi e nga themelet pas fshirjes me dhune te shendetligave, te pambrojturave, te korruptuarave. Se si krijohen keto Kultura te Medha, greke, romake, franceze, etj. etj. nuk eshte e lehte ta ta shpjegosh por ama edhe sekret nuk i mbajne ato marifetet e tyre. E mua gjithmone me ka shastisur makineria e fshehur, maja dhe fundi i aisbergurt te saj, qe mundeson famen, arritjen, nderimin, nostalgjine, peruljen e popujve te tjere (shpesh te quajtur te vegjel) ndaj ketyre kryekulturave edhe kur ata jane me shume sajese edhe krijese e perbindshme e se kaluares. Forca, dhuna, fuqia ekonomike e politike, arti i vene ne piedestal, bukurite e shfrytezuara natyrore e shpirterore, mitet, thithja e vemendjes, kureshtjes dhe dashurise se tjetrit, etj. etj. jane disa nga marifetet e shumta.

(more…)

Sa e përbindshme të lindësh në vendin e vogël,

Me vendet super të mëdha, ventilatorë frike mbi krye…

Thonë e stërthonë se duhet të jetosh si individ,

Se nuk duhet të lidhesh pas imazheve të një shteti.

Por, provo të mbetesh në aeroportin armik!

                                            Aty ku ti ke vetëm një emër,

Emrin e vendit ‘tënd’ mikroskopik!

I cili nuk diti kurrë të imponohet në tryezën e madhe,

Mbeti thërrmija-thërrmija,

                                 I talluri, i vrari, i shfrytëzuari, një hiç!

Ti shkund supet nga stërlodhja,

Zvarritesh të kërkosh edhe një herë DREJTËSI.

                                                                  Nuk ka drejtësi!

Se po të kishte drejtësi, tani me nofullat e shtrënguara,

Do t’ia kishe mëshuar një pasthirrme barbare,

Le t’ia merrje hua çdo shpeze a shtaze,

Kishte për ta arrirë një shpërthim idilik.

                                   Por jo, ulurimat do t’i shuash në shpirt.

Se ti je njeriu i vendit të vogël që është mësuar

                                                           me këtë shaka pa kripë!

Ulu! Ngrihu! Prit!

                             Shko! Ndalo! Kthehu! Dëgjo! Prit!

(more…)

Puna vullnetare vlerësohet jashtëzakonisht shumë në vendet e zhvilluara. Kjo dihet mirë nga emigrantët shqiptarë, ndërsa në Shqipëri s’do të të shkonte mendja dhe aq shumë se në vendet kapitaliste njerëzit paskan nge akoma të bëjnë punë vullnetare.

(more…)

Në universitetin e Washingtonit, ashtu si dhe në universitetet e tjera të Amerikës që kam vizituar, më ka bërë shumë përshtypje një fenomen amerikan. Fenomeni në fjalë ka të bëjë me tolerancën fetare. Brenda universitetit, sidomos në qendrën e tij, domethënë aty ku ka më shumë studentë, do të shohësh se s’bën disa syre njerëzish, me kartona, pa kartona, me mikrofon, pa mikrofona, që ulërasin me një tërbim të paparë. Në fillim e kupton se e kanë me mëkatarët, ata që akoma nuk i janë bashkuar fesë së tyre, mirëpo ajo që s’kupton është strategjia e tyre, e cila ka të bëjë me një të folur fyese, negative, gënjeshtrash, sharjesh, kërcënimesh… (more…)

Pulat tona, me thënë të drejtën, ishin ndryshe, dalloheshin nga të gjitha pulat e fshatrave të tjera. Se ç’kishin disa ngjyra te qafa edhe tek bishti që të linin krejt pa mend, ato ngjyra ishin, do thuash ti, po jo, edhe ishin edhe s’ishin, se ç’kishin në atë kombinim një fërfëllimë që dridhte syrin e atij që dinte të shihte, po të shihte mirë ama! Edhe vezët ndryshe i bënin, me pika të ndryshme, me forma të quditshme mbi lëvoren e bardhë edhe gjithmonë me dy të verdha, biles  edhe me tre. (more…)

Mëngjes. Po shkon një grua me tre fëmijë të vegjël. Rruga është e pjerrët. Nuk flasin asgjë. Gruaja ndalon befas, gjuan me shpullë djalin e saj. Djali nuk qan, nuk ankohet. E kthen shpullën e së ëmës, gjuan motrën e tij. Motra nuk qan, nuk ankohet. Ajo gjuan atë më të voglën. Më e vogla ia këput vajit, me doçka fshin lotët. S’do ta pushojë poteren.

Në ajër shpërndahen piskamat. Tre shpullat e njëpasnjëshme zgjuan shpullën e padukshme. Kush e gjuajti gruan mbrëmë?