Fotografi
Gruaja me të zeza, shkon çalë-çalë. Rruga i shkapërderdhet nën hapa.
“Mu hiq sysh! Mu hiq sysh! Hiqmu sysh!” - I bërtiti ajo tri herë, një shejtani që kishte mbuluar sytë me një send fort të çuditshëm. Fotografi e ndiqte plakën hap pas hapi e rruga nuk i shkapërderdhej nën hapat e saj.
Barra e rënde s’e kish zakon me e lënduar plakën por një grremç i ishte ngulur mes dy shpatullave e ajo tash mezi po merrte frymë. Dhe ky shejtan që po e ndiqte. Me at send të përbindshëm në sy. Of! Of! Of! Psherëtiu plaka tri herë. Si e kish zakon. E shkarkoi barrën. I ngriti sytë nga qielli. Iu duk se i thirri vajza e re. Prapë ish’ mbyllur në një dhomë me mure të leshta. Lëkura deshësh, me brirë të hijshëm ku vareshin vargje specash djegës i ngjallën aromat e lotëve. Plaka harroi për një çast. Se ajo s’ish… jo s’ish… a ish? E i bërtiti asaj me britmë të madhe: “Eja këtu moj nanë! S’ka Dritë! S’ka dritë aty tek ti! Delet e zeza i kemi prerë këtu! Mos ke mo frikë! Jo! Hiç mos ki frikë!”
Hija e fotografit u përkul mbi avlli. “Ç’po kërkon prapë shejtani? Hiqmu sysh!” - i uluriti plaka, këtë herë, me dështime të përthyeme gjelash.
E fotografi u largua në kulm kënaqësie e rruga nuk i shkapërderdhej nën piskamat e plakës që lumturonin qiellin e vajzës së re.
Në universitetin e Washingtonit, ashtu si dhe në universitetet e tjera të Amerikës që kam vizituar, më ka bërë shumë përshtypje një fenomen amerikan. Fenomeni në fjalë ka të bëjë me tolerancën fetare. Brenda universitetit, sidomos në qendrën e tij, domethënë aty ku ka më shumë studentë, do të shohësh se s’bën disa syre njerëzish, me kartona, pa kartona, me mikrofon, pa mikrofona, që ulërasin me një tërbim të paparë. Në fillim e kupton se e kanë me mëkatarët, ata që akoma nuk i janë bashkuar fesë së tyre, mirëpo ajo që s’kupton është strategjia e tyre, e cila ka të bëjë me një të folur fyese, negative, gënjeshtrash, sharjesh, kërcënimesh…